Alma’s slechte oog heeft de neiging om weg te glijden in de richting van haar oor als ze bijvoorbeeld moe is of als ze in de verte moet kijken. En het ‘hapert’ soms ook.
 
Maar de laatste paar dagen gedroegen allebei haar ogen zich anders dan normaal. Het slechte oog gleed af en toe richting haar neus – dus in de tegenovergestelde richting van normaal. En het gezonde oog had de neiging om te gaan zweven. Het gleed rond, alsof het op ijs lag. Uiteindelijk heb ik het Kennedy Center gebeld met mijn zorgen, want onze insteek met de oogtraining is altijd geweest dat die niet ten koste mocht gaan van het goede oog. We willen liever dat Alma 100% ziet dan dat ze twee ogen heeft die allebei slecht zien.

We kregen een spoedafspraak voor haar voor vandaag. Zoals altijd deed Alma het heel goed bij de controle. Zeker als je bedenkt dat ze alles erop en eraan kreeg, inclusief foto’s van haar ogen.

Haar gezichtsvermogen was voor beide ogen wat minder dan bij de vorige controle, en ze dachten dat dat kwam door een gebrek aan concentratie. We hadden ook niet de kans gehad om de symbolen met haar te oefenen, omdat we op korte termijn moesten komen.

Op basis van wat we merken met haar rechteroog, spraken we af om wat rustiger aan te doen met de oogkapjestraining, zodat ze iedere week een rustdag heeft. Op die manier krijgen haar ogen meer tijd om te oefenen met tegelijk kijken. Al met al dus goed nieuws.
 
Alma ging weg met een stuiterbal en een jojo en een geweldig goede ervaring. Wat was het heerlijk om te kunnen komen, ondanks een volgeboekt schema, en toch te merken dat er tijd is. 🙂