Kort na de oogoperatie van Alma waren we bezig om haar oog te trainen met oogpleisters. Het duurde even voordat Alma, haar huid, wij als ouders en de rest van het gezin daaraan gewend waren.
We ontdekten al snel dat Alma de oogpleister beter op hield als we onderweg waren, als ze kon kijken naar waar we langs kwamen. Of we nu boodschappen deden, de kinderen ophaalden van school enz., ze zoog alles in zich op. We kregen heel veel opmerkingen en vragen…! Van volwassenen, maar vooral ook van kinderen. Die zeggen immers wat ze denken… 🙂
Als ik het over zou kunnen doen…
Er is één dag die ik me vooral herinner… Ik liep een winkel in, waar ik met Alma in de wandelwagen een jongen en zijn moeder tegenkwam die uit de winkel kwamen. De jongen draaide zich om zodat hij naar Alma kon kijken en vroeg aan zijn moeder waarom ze een pleister op haar oog had. De moeder duwde hem alleen maar verder… Met de opmerking: “Zoiets vraag je niet”.
Als ik het over zou kunnen doen, zou ik ze hebben tegengehouden. De jongen had een reële vraag en het laatste wat ik wilde, was dat hij zou denken dat hij dat niet mocht vragen. Het was terecht dat hij nieuwsgierig was.
Advies van een orthoptist
Ik was een paar maanden eerder met mijn jongens bij een orthoptist geweest. Zij zei dat het beste advies voor ouders met kinderen die moeten oefenen met oogpleisters was om ze bij het trainen van hun slechte oog niet af te schermen van de buitenwereld, maar ze in plaats daarvan er zo natuurlijk mogelijk mee te laten omgaan.
Ik ben het daar helemaal mee eens! Juist omdat ik me niet schaam voor Alma’s oogpleister, had ik ook heel graag de jongen antwoord gegeven op zijn vraag. Ik wil niet dat Alma als ze groter wordt zich gaat schamen voor haar oogpleister of haar oog dat af en toe hapert. Dat is haar kleine bijzonderheid. Mensen zijn nu eenmaal van nature niet perfect. Openheid kan zorgen dat het geen taboe-onderwerp voor haar wordt, maar een onderwerp waarbij ze zich op haar gemak voelt en waar ze genoeg over weet. Bovendien vind ik in principe ook dat we door open te zijn over ons verhaal, kunnen helpen om mensen te informeren over aangeboren staar – een vaak over het hoofd geziene oogafwijking die meer aandacht nodig heeft van bijvoorbeeld huisartsen, zodat kinderen met deze oogafwijking de best mogelijke omstandigheden krijgen voor een zo goed mogelijk gezichtsvermogen op de lange termijn.